Η Λαχανόσουπα

…ή γαλλιστί la soupe au chou Όταν ήμασταν μικρές, κάθε φαγητό που περιείχε τη γεύση ή έφερε στην ονομασία του για πρώτο συνθετικό τη λέξη «λάχανο», το αποφεύγαμε κι οι δυο μας με την αδελφή μου σαν τον εξαποδώ! Κάτι λάχανο τουρσί, λαχανόρυζα κλπ, ήταν αδιανόητο ακόμη και να τα μυρίσουμε στο σπίτι. Βέβαια, γινόταν μια παρασπονδία με τους σιατιστινούς λαχανοντολμάδες της μαμάς! Για κάποιο περίεργο λόγο εκεί δε θυμόμασταν το φοβερό λαχανικό, μπρος στη μαγεία των Χριστουγεννιάτικων φαγητών στο τραπέζι και δοκιμάζαμε, ξέροντας πως η νοστιμιά ήταν σίγουρη. Ίσως γιατί ποτέ δε βλέπαμε το λάχανο όπου τυλιγόταν ο κιμάς,...

Διαβάστε περισσότερα...

Τα πιτάκια μιας γιορτής

Η ιδέα να φτιάχνεις στα πάρτι γενεθλίων μικρά πυργάκια από ζύμη, γεμιστά με κιμά και μυρωδικά δεν είναι καθόλου ξενόφερτη αν και θα έλεγα πως είναι κοσμογυρισμένη. Η σφολιάτα, το λεπτότατο φύλλο και η κάθε είδους αλμυρή ζύμη είναι από τα «σίγουρα» για να πετύχει ένας μπουφές σε πάρτι και φυσικά, το πρώτο που σκέφτεσαι να σερβίρεις σε γιορταστικά καλέσματα. Αν ξεκινήσεις από εκείνα τα μικροσκοπικά αφράτα βολοβάν, γεμισμένα με απαλή κρέμα και στολισμένα με φρέσκα φυλλαράκια μέντας ή βασιλικού μέχρι τα μικρά, τετράγωνα κομμάτια σπιτικής πίτας με σπανάκι, άγρια χόρτα ή κάποιο βουτυράτο, κρεμώδες τυρί, τόσο βολικές λιχουδιές για...

Διαβάστε περισσότερα...

Οι Αρλέτες

ή πώς να τα ονομάσω αλήθεια; Επίπεδα, στρόγγυλα γυαλάκια… πολύ νόστιμα!!!!! Στην πραγματικότητα ονομάζονται arlettes- αρλέτς και είναι μια παλιά συνταγή που ενώ είχε ξεχαστεί στα βιβλία συνταγών ξαναήρθε στο προσκήνιο χάριν του σεφ Paul Hollywood σε μια αρκετά ενδιαφέρουσα εκπομπή που παρακολουθώ τελευταία. Αυτά τα μπισκοτάκια είναι πολύ εθιστικά. Aν δεν τελειώσουν από το κουτί δεν πρόκειται κανείς να ησυχάσει στο σπίτι. Είναι φτιαγμένα από homemade σφολιάτα με λίγη υπομονή, κανέλλα και ζάχαρη. Απαραίτητο εργαλείο το ψυγείο γιατί η ζύμη πηγαινοέρχεται συχνά σε αυτό και ο κοντός πλάστης μια που πρέπει με αυτόν να τα απλώσετε τόοσο μα τόοσο...

Διαβάστε περισσότερα...

Φραμπουάζ…Σμέουρα… Ράσμπερις…

Αυτές είναι κάποιες λέξεις που όταν ήμουν μικρή δεν τα είχε κανείς στο λεξιλόγιό του και πολύ περισσότερο στη θύμηση της γεύσης του. Ή πιο σωστά τη λέξη φραμπουάζ την αποδίδαμε παλιά και με σιγουριά στις φράουλες! Πρώτη φορά είδα σμέουρα στην Αγγλία, σε μια απίθανη σούπα με κόκκινα φρούτα στην οποία είχε προστεθεί μια ολοστρόγγυλη μπάλα σαντιγί και σερβιριζόταν σαν επιδόρπιο σε πορσελάνινα μπολάκια. Μόνον την είδα αυτήν την σουπίτσα γιατί παρά το ότι μου αρέσει να δοκιμάζω περίεργες, καινούριες γεύσεις στα κόκκινα φρούτα είχα και ίσως έχω μια πολύ συγκροτημένη άποψη: τα αποφεύγω γενικά! Βέβαια από τότε που...

Διαβάστε περισσότερα...

Το κέικ Περιμένοντας

Αυτό το κέικ της φωτογραφίας θα το ονομάσω «το κέικ Περιμένοντας». Γιατί ακριβώς σήμερα είχα τόσα πολλά να περιμένω που μόνον ένα καινούριο κέικ θα με βοηθούσε όλες αυτές τις ώρες που κοίταζα το ρολόι, ή χάζευα άσκοπα μέχρι να έρθουν αυτά που περίμενα. Και δεν ήταν και λίγα… Περιμένοντας κάτι καλό για όλους…περιμένοντας για να με φωνάξουν για να πάρω τον κωδικό μου για την κάρτα μου… περιμένοντας να περάσουν οι ώρες για να ξεκινήσω να χρησιμοποιώ επιτέλους αυτήν την κάρτα τακτικής δόσης… περιμένοντας τις εξελίξεις… περιμένοντας τη μαμά να χαμογελάσει σήμερα που είναι τα γενέθλιά της… περιμένοντας να...

Διαβάστε περισσότερα...