Μια Τετάρτη κάθε εβδομάδα

Λίγο πριν την Τετάρτη, η μαμά πώς βρίσκει μια αφορμή και μου θυμίζει τη νηστεία αυτής της ημέρας! Και να, κάνει καλό στην υγεία μας… Και να πρέπει, δεν είναι σωστό, όλοι νηστεύουν… Εξάλλου είναι και θρησκευτικά αποδεκτό… -Τι θα φάτε αύριο; είναι και Τετάρτη, να σου υπενθυμίσω… Έχει σίγουρα τον τρόπο της  να μου φυτέψει το σποράκι της αμφιβολίας που γίνεται σιγά σιγά μικρό δεντράκι της σιγουριάς. -Οπωσδήποτε νηστεία για την Τετάρτη! Σκέφτομαι κάπου εκεί, κοντά στο μεσημέρι της Τρίτης. Ένα κλασικό πιάτο όσπρια, το πολύ πολύ ένα λαδερό, πατάτες γιαχνί, αρακάς λεμονάτος, γεμιστά, τόσες συνταγές για χορτοφάγους πια…...

Διαβάστε περισσότερα...

Πικνίκ στο Πρίμροουζ

Η συνέχεια του «Ένας χαρταετός και μια Καθαρή Δευτέρα» O μικρός καλεσμένος μας, ο δράκος χαρταετός, που εδώ που τα λέμε, στριμώχθηκε στη συντροφιά μας και την έκανε πολυπολιτισμική, άνοιγε δρόμο με απίθανη σβελτάδα ανάμεσα σε αραιά συννεφάκια. Εμείς κοντρολάραμε το σχοινί του και ζυγιάζαμε το σώμα μας για να ισορροπήσουμε καλύτερα. -Εεπ! Θα σου φύγει, κράτα γερά! Πρόσεχε, πέφτειειει! Εκεί ήταν που κάποιος είχε την ιδέα: Τι έχει μέσα το καλάθι; Και ο σωτήρας-μαμά που περίμενε με κρυφή λαχτάρα ποιος θα προσέξει και τις δικές της πολύχρωμες κατασκευές, άνοιξε το «μπασκετάκι», όπως δυστυχώς  λέγεται σε greeklish μεταξύ μας το...

Διαβάστε περισσότερα...

Ένας χαρταετός και μια Καθαρή Δευτέρα

Ένας περίπατος στο λόφο του Πρίμροουζ είναι μια παραμυθένια εικόνα για μένα. Ανάμεσα σε πομπώδη κτίρια και άπειρους αυτοκινητόδρομους βρίσκεσαι να περπατάς ξαφνικά σε μια εξοχή παρέα με ένα ανοιξιάτικο αεράκι, με θέα καταπράσινες πλαγιές και ντελικάτα αγριολούλουδα. Είναι αλήθεια, άραγε; Γιατί βέβαια, κάποιες μέρες, όπως η Καθαρή Δευτέρα, είναι λίγο δύσκολο να τις χαρείς όταν βρίσκεσαι μακριά από τις δικές σου αναμνήσεις. Ένα βήμα όμως πιο πέρα από το σπίτι σου, κάτω από τον ελαφρώς συννεφιασμένο αγγλικό ουρανό μπορείς να πετάξεις το χαρταετό σου, το ίδιο ξένοιαστα! Περπατούσαμε λοιπόν με λαχτάρα να βρεθούμε κοντά στις αγαπημένες μας εικόνες και...

Διαβάστε περισσότερα...

Μεσημεριανό με τον Νάιτζελ

Ο Νάιτζελ…Ψηλός, γοητευτικός, αδύνατος με το τζηνάκι του και τα extreme αυτοκίνητά του. Δύσκολος και μόνος. Γνήσιος τζέντλεμαν αλλά και ευγενικά… απρόβλεπτος! Ένας αντιπροσωπευτικός mod της δεκαετίας του ΄60….στις παλιές καλές εποχές… Tώρα όταν έρχεται Ελλάδα του αρέσει να ρεμβάζει. Ο  ίδιος λέει, he is quietly observing. Και απαραίτητα να ακούει μουσική, only the classics…με ένα τσιγάρο στο χέρι και  το αγαπημένο του lady grey τσάι, χωρίς ζάχαρη, με γάλα. Δε δυσκολεύτηκα στο πρώτο γεύμα του μαζί μας. Ήξερα ακριβώς τι του ταιριάζει: Παστίτσιο με λαζάνια Σαλάτα μαρούλι-καρότο, μόνον για να τη βλέπει δε θα την πλησιάσει McFarland κόκκινη μπύρα...

Διαβάστε περισσότερα...

Τα γενέθλια …αλλιώς

Στα γενέθλια των παιδικών μου χρόνων δεν υπάρχουν οι φοβερές χρωματιστές τούρτες με θεματικό περιεχόμενο, οι σφολιάτες με τις χίλιες γεύσεις από το ζαχαροπλαστείο, η αφθονία της κρέμας με την παθιασμένη γλύκα της σοκολάτας. Η παιδική μου μνήμη μου φέρνει τη μαμά νέα, δροσερή παρουσία με ζεστό χαμόγελο και την πιατέλα με το ψηλό κέικ πασπαλισμένο με μπόλικη άχνη ζάχαρη. Πάντα μια αθώα έκπληξη τα λεπτά ψηλά κεράκια που μαρτυρούσαν 5, 6, 7 χρόνια ύπαρξης και γέλια, χαρά και διάχυτη αγάπη. Ε, κάπου κάπου μια δυσκολία σκίαζε τις όμορφες μέρες… η ώρα περνούσε και δεν έρχονταν τα παιδιά στο πάρτυ!...

Διαβάστε περισσότερα...