H σοκολάτα Αφρικαίν της Αρετής

Η Αρετή είναι μια Ελληνίδα που ταιριάζει απόλυτα στην Παριζιάνικη πολύχρωμη ατμόσφαιρα: Μποχήμιαν λουκ, μακριά καστανόξανθα μαλλιά, γλυκό χαμόγελο και τρομερή διάθεση για ζωή… Τη φαντάζομαι να περιδιαβαίνει τους πολύβοους δρόμους του Παρισιού, να πίνει το χυμό της κάπου εκεί στην Grande Arche de La Defence, να αγοράζει ήλιους από τα υπαίθρια ανθοπωλεία, να θαυμάζει τις παριζιάνικες υδατογραφίες στην άκρη του ποταμού… ίσως να δοκιμάζει αρώματα στην Galerie Lafayette και σίγουρα να απολαμβάνει ένα μικρό πικνίκ με τους φίλους της στη γαλλική εξοχή…. Αλλά να σκύβει και να διαβάζει μιαν ανοιχτή σελίδα στη βιτρίνα του Παριζιάνικου βιβλιοπωλείου και να προσπαθεί...

Διαβάστε περισσότερα...

Κυπριώτικη εικόνα

Το σπίτι μου στο χωριό κοντά στο Σταυροβούνι ήταν μικρό, απεριποίητο, με αυλίτσα γύρω-γύρω που είχε πολλές δυνατότητες να γίνει ένας ωραίος κήπος, στα έμπειρα χέρια ενός υπομονετικού κηπουρού. Όταν το πρωτοαντίκρισα, φοβήθηκα. Θες η τρύπα στο πλάι για να μπαίνει η γάτα, οι ξεραμένες από τον ήλιο γαλάζιες πόρτες με τις χαλαρές κλειδαριές, μήπως το πόσο χαμηλό ήταν και σχεδόν απομονωμένο, στην άκρη του χωριού, δίπλα στο εκκλησάκι της Αγια-Μαρίνας; Ίσως ακόμη να έφταιγε η απόσταση από τα γνώριμά μου μέρη. Ακόμη και  το ότι ποτέ δεν είχα ζήσει σε χωριό και μάλιστα τόσο ζεστό και ήσυχο, σχεδόν φάνταζε...

Διαβάστε περισσότερα...

Τρώτε πολύχρωμα;

Εγώ σίγουρα ναι! Όταν στρώνω τραπέζι πρέπει να ρίξω πολλές πινελιές κόκκινες, κίτρινες, πράσινες για να υπάρχει ευχάριστη διάθεση και μια σχεδόν  παιδιάστικη ζωντανή ατμόσφαιρα. Πάντα! Ποιος μου έχει βάλει αυτήν την ιδέα, απορώ! Η μαμά μου όλο φωνάζει: Μην υπερβάλλεις, πιο λιτά, πιο συμμαζεμένα τα σερβιρίσματά σου… Κάθε φορά που πάω να ετοιμάσω κάτι όμως, είναι σα μια παιδική σκανταλιά. Κάποιος να σου λέει, μηη! Και συ χωρίς να πολυσκέφτεσαι, μαγνητισμένος σχεδόν αρχίζεις να σκορπάς τα χρώματα, να αναμιγνύεις γεύσεις και μυρωδιές… και να! μια πολύχρωμη, χαρούμενη ζωγραφιά! Σήμερα το χρωματιστό μου πιάτο έχει κοτόπουλο με λαχανικά σουβλάκι και πικάντικο...

Διαβάστε περισσότερα...

Κουλουράκια…..mooore?

Μια σειρά από διαφορετικά κουλουράκια ξεπετιούνται κάθε δυο – τρεις μέρες τον τελευταίο καιρό στην κουζίνα μου και φυσικά… πολλοί αναρωτιούνται! Κι άλλα ζυμαράκια; Πιο περίπλοκα σχήματα; Πλάθω κουλουράκια με τα δυο χεράκια…, ένα παιδικό τραγουδάκι που είναι τελικά λυτρωτικό, κυρίως για μαμάδες. Και ακόμη περισσότερο, όταν αναμίξετε και τη σοκολάτα, το καλύτερο αντίδοτο σε συναισθηματικές αναμπουμπούλες! Αχά! Να ο λόγος που εξακολουθούν να παρελαύνουν γλυκές μπουκίτσες στο τραπέζι: φέρνουν όλα τους ένα hint από σοκολάτα και συνοδεύουν απίθανα ένα ζεστό κακάο με βανίλια ή με ζάχαρη καρύδας! Είναι τα μαρεγκάκια με σοκολάτα κάστανο, τα baci di dama με σοκολάτα, δύο φλυτζάνια κακάo…μια...

Διαβάστε περισσότερα...

Αυτός ο Καινούριος Κόσμος

-And, he, asks you to leave your family, your mother and father, your village and go with him so far away, to Siberia? -It’s a new world, papa, a new world…. Είναι αυτός ο αυθεντικός διάλογος στην ταινία «Ο βιολιστής στη στέγη»; Όχι, ακριβώς! Είναι αλήθεια όμως πως τα κορίτσια της οικογένειας στην ταινία του ’70, έλκονται από έναν «καινούριο κόσμο», όπως τον ονομάζουν συνεχώς. Και δε διστάζουν να πάνε αντίθετα στην παράδοση, ν’ αφήσουν πίσω τους αγαπημένες συνήθειες και πολύτιμους ανθρώπους και να ακολουθήσουν την αγάπη σε κάποια άγνωστη γωνιά της γης. Όταν είδα για πρώτη φορά αυτούς τους...

Διαβάστε περισσότερα...